Tomić P. Miroslav

71
Tomić P. Miroslav
Tomić P. Miroslav

 

 

ime: Miroslav
prezime: Tomić
ime oca: Petar
mesto: Valjevo
opština: Valjevo
godina rođenja: 1880.
godina smrti: 1952.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Tomić P. Miroslav, oficir – divizijski general (Valjevo, 23. IX 1880 – Beograd, 24. XI 1952).

Otac Petar, sudija – predsednik Okružnog suda i advokat, majka Julijana, rođ. Radović, doma- ćica. Bio je pitomac XXX klase NŠ i XVI klase VŠ VA. Odslušao je i Kurs za generale i pukov- nike u Francuskoj 1923. godine.

Do balkanskih ratova bivao je vodnik u VII pešadijskom puku. nastavnik u 1111111. v. d. koman- dira I čete I bataljona XVII pešadijskog puka u Valjevu i komandir IV čete III bataljona IX pešadijskog puka. U I bal- kanskom ratu bio je komandir Mitraljeskog odeljenja VI pešadijskog puka Drinske divizije I poziva, a u II balkanskom ratu komandant bataljona, pa i povremeno zastupao komandanta puka. Na početku I svet- skog rata bio je komandant bataljona i i združenih sastava. Od 1915. do kraja bio je u štabu II armije. Tokom ovih ratova čak je pet puta ranjavan.
U poratnom periodu bio je komandant XXVI pešadijskog puka; v. d. komandanta, pa pomoćnik komandanta Potiske divizijske oblasti. Brigadni general postao je 1. decembra 1925. godine. Službovao je u Bitolju, Mostaru, Osijeku, Kragujevcu i Sarajevu, gde je kao divizijski general bio pomoćnik komandanta armije. Godine 1940. premešten je u Beograd za inspektora pešadije.
U Aprilskom ratu 1941. bio je komandant II armije, a posle pada Niša 9. aprila 1941. postao je komandant V armije. Zarobljen je kod Priboja i upućen u lager Osnabrik na Vartburgu. Iz Oflaga u Nir- nbergu vratio se sredinom februara 1942. Odbio položaje pod Nedićevom upravom, pa je penzionisan novembra 1942. godine.

U Valjevu je 20. oktobra 1944. godine zatražio prijem u oslobodilačku vojsku, ali je zadržan kod kuće da bi se ispitao njegov rad za vreme okupacije. Bio je u pritvoru od 2. decembra 1944. do 12. januara 1945. Sud časti ga je 7. februara 1945. osudio na sedam godina gubitaka srpske nacionalne časti. Odbacio je tvrdnju da je bio autor brošure Bio sam zarobljenik u Oflagu XIII b, u kojoj su veličani postupci nemačkih vlasti prema srpskim zarobljenicima.

Bio je oženjen Ružicom, kćerkom Borisava Todorovića, direktora Trgovačke škole u Beogradu. Izrodili su sina Petra i kćerku Gordanu.

Imao je Medalju Kralja Petra I, Medalju za vojničke vrline, srebrnu i zlatnu medalju za hrabrost, ordene Svetog Save III, II i I stepena i ordene jugoslovenske krune III i II stepena. Posedovao je i dva oficirska ordena Karađorđeve zvezde IV stepena – jedan sa mačevima, a drugi bez mačeva. Od stranih odličja imao je francuski orden Legije časti.