Tankosić P. Vojislav

170
Tankosić P. Vojislav
Tankosić P. Vojislav

 

 

ime:Vojislav
prezime: Tankosić
ime oca: Pavle
mesto: Ruklade
opština: Ub
godina rođenja: 1880.
godina smrti: 1915.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Tankosić P. Vojislav, pešadijski major i komitski vojvoda (Ruklade, Ub, 16. IX 1880 – Trstenik, 20. X 1915).

Otac Pavle, po nekim podacima je od Jovanović iz Ruklada, a po drugim poreklom iz Bosanske Krajine, ali je živeo u Rukladi i bavio se kazandžijskim zanatom i majke Milje. Po završetku osnovne škole, porodica se preselila u Beograd, gde se Vojislav upisao u Drugu beogradsku gimnaziju. U VA upisao se 1899. sa XXXII klasom, da bi je završio 1901, posle čega je kao vodnik bio raspoređen u VI pešadijski puk Kralj Karol. Sa XV klasom završio je i VŠ VA.

Iako aktivni oficir srpske vojske, u martu 1903. godine, sa grupom demonstranata prkosio je Kralju svojim učešćem u velikim nemirima. Već u maju 1903. godine jedan je od najaktivnijih u obaranju poslednjeg Obrenovića sa srpskog prestola i dovođenju Petra I Karađorđevića za Kralja Srbije. Pripisuje mu se da je lično pobio braću kraljice Drage – Nikolu i Nikodija Lunjevicu. Povodom dolaska dina- stije Karađorđevića na vlast odlikovan je oktobra 1903. godine Meda- ljom Kralja Petra I Karađorđevića.

U svojstvu člana četničke organizacije u zimu 1903/04 upućen je u Skoplje, Bitolj i Solun, gde je radio na organizovanju četničkih akcija u Makedoniji. Septembra 1904. godine prvi put je odlikovan Karađorđevom zvezdom. Tankosić je važio za jednog od najodvažnijih četničkih vojvoda i za dobrog strelca. Tokom 1905. vodio je četu u borbi na Čelopeku nakon čega je povučen u Srbiju. Godine 1907/08. bio je šef Gorskog štaba Istočnog Povardarja, što je značilo komandant svih četa na potezu od srpske granice do Vardara. Vodio je napad na bugarsku četu u selu Stracinu 1908. što umalo nije izazvalo srpsko- bugarski rat. Posle austrougarske aneksije Bosne i Hercegovine, formirao je u Prokuplju četničku školu u kojoj su pripremani dobrovoljci za izvršavanje specijalnih zadataka u Bosni i Hercegovini. Bio je član Mlade Bosne i Centralne vrhovne uprave ilegalne organizacije Ujedinjenje ili smrt (popularno zvane Crna ruka).

U I balkanskom ratu komandovao je Lapskim četničkim odredom, koji je otpočeo operacije u turskoj pozadini dva dana pre izbijanja rata kod karaule Merdare. Četničko-arnautska čarka razvila se u prvu bitku tog rata. Srpska vojska odnela je pobedu a Tankosićevi četnici prvi su ušli u Prištinu. I u II balkanskom ratu, sa svojom četom uče- stvovao je u skoro svim značajnijim borbama. Po okončanju balkanskih ratova postao je najmlađi major u Srbiji i dobio drugi orden Karađor- đeve zvezde. Svi koji su ga znali i poznavali verovali su da je pred njim uspešna, čak sjajna oficirska karijera.

Posle Sarajevskog atentata 1914. austrougarska vlada ga je u ultimatumu upućenom srpskoj vladi smatrala odgovornim za atentat na prestolonaslednika Franca Ferdinanda, zbog čega je bio pritvaran u štabu Dunavske divizije I poziva. Pušten je pred sam početak Prvog svetskog rata.
Po izbijanju I svetskog rata postao je komandant Dobrovoljačkog odreda u Beogradu, a zatim Rudničkog dobrovoljačkog odreda. Za vreme bitke na Drini 1914. komandovao je posebnom četom dobrovoljaca i četnika u sastavu Limskog odreda u istočnoj Bosni, potom kod Loznice, Krupnja, na Mačkovom kamenu i dr. Za vreme povlačenja srpske voj- ske 1915. godine njegov odred je predstavljao zaštitnicu i bio u stal- nom vatrenom kontaktu sa nadirućim neprijateljem. U jednoj od tih borbi u Igrištu kod Velikog Popovića 31. oktobra 1915. kao komandant bataljona bio je smrtno ranjen.

Od posledica ranjavanja, umro je 2. novembra 1915. u svojoj 35. godini života u Trsteniku. Njegovi vojnici su ga odneli i zakopali tajno na Trsteničkom groblju, ali su Austrijanci ipak uspeli da ga pronađu, otkopaju i nakon ustanovljenja identiteta, slikaju leš, kako bi uverili javnost da je ipak mrtav. Uz sliku groba i leša po austrijskim, mađarskim, nemačkim i bugarskim novinama, objavljen je i tekst u kome je pisalo kako je došao kraj i Voji Tankosiću, pominjan prestolonaslednik, ultimatum njihove vlade, kao i detalj o tome da je Tankosića, pogibijom u njihovoj balkanskoj ofanzivi sustigla zaslužena kazna.

U nedelju 8. oktobra 1922. godine iz Trstenika preneti su njegovi posmrtni ostaci i pokopani na Novom groblju u Beogradu. Učinjeno je to kako dolikuje istinskom junaku za slobodu, nezavisnost i ujedinjenje srpskog naroda. Postoji i verzija da su njegove kosti prethodno iz Trstenika prenete u kriptu crkve u Belim Vodama, gde se navodno i sada nalaze.

Nosilac je većeg broja odlikovanja i drugih priznanja među kojima je: Orden Karađorđeve zvezde i oficirski orden Karađorđeve zvezde sa mačevima IV stepena, o čemu je objavljen ukaz 14611. U Beogradu, Nišu i još nekim mestima gradske ulice nose ime vojvode Tankosića.