Srećković M. Božidar

246
Srećković M. Božidar
Srećković M. Božidar

 

 

ime: Božidar
prezime: Srećković
ime oca: Mirko
mesto: Šabac
opština: Šabac
godina rođenja:
godina smrti: 1916.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Srećković M. Božidar, oficir – divizijski general (Šabac, 7. I 1869 – Valjevo, 17. IV 1943).

Oba roditelji su mu rođena u Valjevu.

Otac Mirko bio je sreski načelnik, a majka Jovanka, sestra Dimitrija Mitrovića, poznatog pri- vrednika i jednog od predsednika valjevske opštine. Osnovnu školu i četiri razreda gimnazije završio je u Valjevu, peti i šesti razred učio je u Beogradu.

Septembra 1888. godine stupio je u NŠ VA. Prvo zaposlenje dobio je kao vodnik u Drinskom artiljerijskom puku u Valjevu. Potom je još neko vreme radio u poljskoj artiljeriji u Čačku i Šapcu. Nakon toga završio je i VŠ VA. Od 1901. do 1905. bio je komandant diviziona u Moravskom artiljerijskom puku. Naredne dve godine bio je ađutant kralja Petra I, a onda još godinu dana radio je u Artilje- rijskoj inspekciji. U periodu od 1908. do 1912. ponovo je na službi u Valjevu ali sada kao komandant Drinskog artiljerijskog puka.

Aktivno je učestvovao u oslobodilačkim ratovima od 1912. do 1918. godine obavljajući odgovorne dužnosti. I u balkanskim ratovima bio je komandant Drinskog artiljerijskog puka. Tokom I svetskog rata uglavnom je delovao kao načelnik i komandant artiljerije I armije. U tim ratovima pokazao se veoma hrabrim i sposobnim starešinom koji je vešto i uspešno komandovao potčinjenim jedinicama.

U poratnom periodu obavljao je nekoliko značajnih dužnosti. Najpre je bio komandant Drinske, a potom i Jadranske divizijske oblasti, pa inspektor artiljerije i komandant Savske divizijske oblasti. Od 1921. do 1928. godine bio je pomoćnik komandanta IV armijske oblasti. Penzionisan je 11. aprila 1929. godine.

Čin artiljerijskog potporučnika dobio je 1891, kapetana 1899. i majora 1902. godine. U čin pukovnika proizveden je još 6. aprila 1913, a za generala 3. novembra 1918. godine. Za zasluge u miru i ratu dobio je: Medalju za vojničke vrline, Zlatnu medalju za hrabrost, ordene belog orla V, IV, III i II reda, ordene Karađorđeve zvezde (sa i bez mačeva) IV reda, ordene Svetog Save III i II reda i sve spomenice za učešće u ratovima od 1912. do 1918. godine. Od stranih odlikovanja dobio je ruski orden Svete Ane II reda, francuski ratni krst, italijanski krst, grčki ratni krst, engleski orden Svetog Đorđa, orden Svetog Stani- slava III reda i druge.

Osmog septembra 1897. godine u Valjevu oženio se Zorkom (1878- 1968) kćerkom Milke i Veselina Bogdanovića, valjevskog trgovca i poslanika na Velikoj narodnoj skupštini, održanoj u Beogradu 16. februara 1877. godine, koja je odlučivala o produžetku rata ili zaključenju mira. Preko Zorkine majke, čije brat bio Vladimir Danilović, komandant Valjevske brigade koji je hrabro poginuo u boju na Velikom Izvoru, bili su u bliskim rodbinskim vezama sa kneževskim porodicama Danilovića iz Murgaša kod Uba i Rakića iz Mionice. Imali su dve kćeri: Danicu i Jelenu, zv. Bebušku, koja se 1935. udala za poručnika dr Borisava M. Jaćića.

Kao penzioner S. je naizmenično živeo u Beogradu i Valjevu. Sahranjen je na Novom groblju u Valjevu.