Sotirović V. Milan

92

ime: Milan
prezime: Sotirović
ime oca: Vasilije
mesto: Beograd
opština: Beograd
godina rođenja: 1877.
godina smrti: 1940.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Sotirović V. Milan, oficir – pešadijski potpukovnik (Beograd, 4. IX 1877 – Valjevo, 22. XI 1940).

Otac Vasilije.

Milan je završio je osnovnu školu, nižu gimnaziju i položio malu maturu. Izvesno vreme radio kao samoupravni činovnik i delovođa Šabačke opštine.

Od 1. novembra 1895. pohađao je PPŠ, pa je stupio u aktivnu vojnu službu. Vredno i predano je radio i učio je pa je preveden u oficirski rang. U pešadijskog potporučnika unapređen je septembra 1909, poručnika oktobra 1912. i kapetana II klase 6. aprila 1913. Kapetan I klase postao je 15. juna 1915, a pešadijski major 1920. godine. Od maja do oktobra 1922. godine završio je kurs Pešadijske škole gađanja u Sarajevu, a za pešadijskog potpukovnika proizveden je 1. oktobra 1924. godine.

U balkanskim ratovima i na početku Prvog svetskog rata bio je komandir čete. U I balkanskom ratu bio je komandir I čete III bataljona VI pešadijskog puka Drinske divizije II poziva, koji se mobilisao u Koceljevi. Za vreme II balkanskog rata bio je komandir II čete II bataljona XIV pešadijskog puka III poziva.

Na početku I svetskog rata bio je komandir IV čete I bataljona VI pešadijskog puka, a potom je komandir čete II prekobrojnom puku Moravske divizije. Prilikom odstupanja bio je teško ranjen na položaju Zlatna stena. Nakon toga bio je penzionisan, pa je posle oporavka bilo predloga da se unapredi u viši čin i ponovo aktivira.

Pošto je reaktiviran službovao je u Bjeljini, Zvorniku, Zemunu, Čičevu, Nišu, Beogradu i Valjevu. U ovom gradu na Kolubari od 26. marta 1934. godine, pa do svoje naprasne smrti bio je pomoćnik komandanta Vojnog okruga. Pored toga obavljao je još neke dužnosti kao što je predsednik Oblasnog odbora Narodne odbrane u Valjevu itd.

Za zasluge u miru i ratu je odlikovan: srebrnom i zlatnom medaljom za hrabrost, Ordenom belog orla sa mačevima IV reda, Ordenom belog orla V reda, Ordenom Svetog Save V i IV reda, Ordenom jugoslo- venske krune IV reda, Ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima IV reda, Albanskom spomenicom i svim spomenicama za učešće u navedenim ratovima. Od stranih odlikovanja je imao engleski Ratni krst i poljski Orden za ratne zasluge.

U braku sa Ljubicom kćerkom Sofije i Matije Matijevića, obućara iz Majdanpeka imao je po dve kćeri (Danica i Tatjana) i dva sina (Miodrag, koji je kao učenik VIII razreda gimnazije i pripadnik III dobrovoljačkog odreda poginuo 27. avgusta 1942. godine i Vasilije, koji je takođe učio Valjevsku gimnaziju).