Radović M. Milorad

106
Radović M. Milorad
Radović M. Milorad

 

 

ime: Milorad
prezime: Radović
ime oca: M.
mesto: Beograd
opština: Beograd
godina rođenja: 1886.
godina smrti: 1970.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Radović M. Milorad, oficir – divizijski general (Beograd, 10. XII 1886 – Engleska, 1970).

Poreklom iz Slavkovice kod Ljiga, gde je odrastao i često boravio. Posle osnovne škole i šest razreda gimnazije upisao je, a 1. septembra 1910. godine i završio VA, kao pitomac XXXVI. klase Niže i XXV. klase VŠ VA.

Oficirsku karijeru započeo je kao vodni oficir u XVIII, a nastavio u Vardarskom pešadijskom puku. Kao vodnik u VIII pešadijskom puku borio se u balkanskim ratovima. Prvi svetski rat počeo je kao komandir Mitraljeskog odeljenja XXIII puka, potom kao komandir čete u VIII pešadijskom puku I poziva i od 15. februara 1915. godine ađutant VII pešadijskog puka II poziva. Pre nego što je postavljen za ađu- tanta unapređen je u čin pešadijskog kapetana II klase. Šesnaestog marta 1916. godine postavljen je za ađutanta Vardarske pešadijske brigade. Od 5. marta 1917. do 18. juna 1919. godine bio je komandir jednog Mitraljeskog odeljenja, da bi 20. aprila 1919. godine bio proizveden u čin kapetana I klase. Na svim dužnostima pokazao se kao hrabar, sna- lažljiv i veoma spretan starešina. O njegovoj hrabrosti i angažovanosti svedoči i podatak da je dva puta ranjavan. Prvi put u nogu 25. avgusta 1914. godine kod Surčina i 27. avgusta 1917. godine na Dobrom polju u list desne noge.

Po završetku rata bio je na radu u Ađutantskom odseku Opšteg vojnog odeljenja MVM. Već 18. juna 1920. godine, vanredno je unapređen za majora. Od 1. januara 1922. do 1. septembra 1923. godine radio je kao odeljenjski starešina u NŠ VA. Sledeće dve godine bio je slušalac VŠ VA. Tokom školovanja, 1. oktobra 1924. godine, dobio je čin pešadijskog potpukovnika.

Potom je postavljen za komandanta XI pešadij- skog bataljona i na tom položaju ostao do 18. maja 1929. godine kada je imenovan za pomoćnika koman- danta XXXVII pešadijskog puka. Dan pre imenovanja na tu dužnost postao je pukovnik. Od 26. maja 1931. godine nalazi se na dužnosti komandanta Š pešadijskog puka. U vremenu od 3. aprila 1934. do 31. maja 1937. godine bio je ađutant NJV Kralja. Izvesno vreme radio je i u Vojno-obaveštajnoj službi i bio jedan od njenih istaknutijih pripad nika i funkcionera. Kasnije je bio i komandant Pešadijskog puka Kraljeve garde i na toj dužnosti ostao do 27. februara 1939. godine, kada je naimenovan za našeg vojnog izaslanika u Engleskoj. Još dok je bio ađutant 31. decembra 1936. godine proizveden je za brigadnog generala, a 31. decembra 1940. godine, u čin divizijskog generala kao komandant Zetske divizije.

Aprilski rat 1941. zatekao ga je na dužnosti vojnog izaslanika Kraljevine Jugoslavije u Londonu gde je proveo i Drugi svetski rat, a izvesno vreme bio i šef Vojnog kabineta predsednika Vlade i Kralja. Stavljen je u penziju, novembra 1941. godine. Po okončanju rata odbio da se vrati u zemlju, ostao u emigraciji i živeo u Australiji i Engleskoj, gde je i umro.

Za zasluge u miru i ratu dobio je više domaćih i inostranih odlikovanja. Imao je devet stranih odlikovanja, a od domaćih sve spomenice, srebrnu i Zlatnu medalju za hrabrost, Medalju za revnosnu službu, Medalju za vojničke vrline, Orden Svetog Save III stepena, ordene belog orla V stepena sa i bez mačeva, Orden jugoslovenske krune IV i III stepena. Imao je i dva ordena Karađorđeve zvezde IV stepena, sa i bez mačeva.

Milorad Radović se po završetku I svetskog rata 1919. godine oženio Agnesom, kćerkom Elizabete i pok. Džona Findleja iz Škotske. Imali su sina Jovana koji je umro sa nepunih pet godina i dve kćeri: Jelisavetu rođenu 1. avgusta 1922. godine i Zoru rođenu 7. avgusta 1926. godine.