Radojičić Đ. Milorad

99
Radojičić Đ. Milorad
Radojičić Đ. Milorad

 

 

ime: Milorad
prezime: Radojičić
ime oca: Đurđe
mesto: Osladić
opština: Valjevo
godina rođenja: 1889.
godina smrti: 1940.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Radojičić Đ. Milorad, zemljoradnik i opštinski delovođa (Osladić, Valjevo, 18. IX 1889 – Osladić, 19. IV 1940).

Otac Đurđe i majka Jovanka (rođ. Petronić iz Osladića), poljoprivrednici. Završio je osnovnu školu u Donjoj Kamenici i bavio se poljoprivredom.

Borio se u oba balkanska rata i mada se poput mnogih svojih ratnih drugova nije čestito ni odmo- rio od borbi na Kumanovu, Ovčem polju, Rujnu, Prilepu, u Prvom svetskom ratu ponovo je morao ostaviti rodni dom i poći u borbe na Drini, gde je vojevao kao redov II čete IV bataljona XVII pešadijskog puka. Kad je neprijatelj svom snagom nadirao preko Drine njegova jedinica bila je na Marjanovića visu nedaleko od Loznice. Iako je protivnik nastupao sa daleko brojnijim i tehnički nadmoćnijim snagama naređeno je da se krene u protivjuriš i zauzmu njihovi položaji.
Po njegovom kazivanju dobrovoljno se prijavio da učestvuje u tom jurišu, a za njim je pošlo 50-60 boraca iz drugih jedinica. Neopaženo i nečujno su prišli mitraljezu koji im je zadavao najviše problema sa namerom da ga neutrališu. Vrlo brzo dva protivnička vojnika pala su mrtva, a ostali iznenađeni razvojem događaja počeli su da iskaču iz svojih rovova i da beže, otvarajući vatru i pokušavajući da osujete srpsko nadiranje. Ipak, taj položaj je brzo osvojen, a Austrougari su naterani u panično bekstvo. U tom jurišu poginulo je i ranjeno i više naših vojnika. Zarobljeni mitraljez predat je komandantu bataljona, a Radojičić, rezervni podnarednik iz Osladića i njegov drug Ljuba Kojić iz Gornje Bukovice predloženi su za najviše ratno odlikovanje. Kad su vojnici glasali ko treba da dobije Karađorđevu zvezdu R. je dobio većinu glasova.

Posle ovog poraza na Marjanovića visu protivnik je još žešće udario na malenu Srbiju, pa su se R. i njegovi ratni drugovi žestoko borili na Kurjačici, Rakića brdu, Šermetovcu, Paninom grobu, Vasilića brdu, Vidakovića šumama itd. Svi ti položaji, sem Kurjačice, nalaze se u njegovom rodnom mestu ili bližoj okolini, pa je tim povo- dom pričao: Baš na Šermatovcu (kod Šumarevića kuća), upravo pred mojom kućom komandir me je sa 67 vojnika ostavio kao vodnika na objavnici sa zadatkom da osiguram povlačenje XVII pešadijskog puka, koji je odstupao ka Valjevu. Prema našem položaju nastupao je neprijatelj jačine tri, četiri puka pošto se u blizini našeg položaja nalazio put Loznica – Kamenica – Valjevo. Naši borci su uspešno zadržali protivničke nalete.

Pošto su iz borbenog stroja ispali svi viši oficiri to je R. kao rezervni podnarednik preuzeo komandu nad četom. Veštim rasporedom desetina vojnika i teškog oružja odbijeni su i sledeći naleti protivnika. A kad su sve ostale jedinice povučene sa okolnih položaja ona je povučena prema Valjevu bez većih gubitaka. Za hrabro držanje i snalažljivost u prethodnim borbama odlikovan je Srebrnim vojničkim ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima.

Posle ove ređale su se borbe sve do Rudnika odakle su neprijatelja proterali preko Save. Pri novoj protivničkoj ofanzivi usledilo je povlačenje naše vojske preko Kosova 1915. kada je R. zarobljen i interniran u austrijski logor Hejzignin, a potom upućen na rad u selo Bžiza.

Po okončanju ratnih sukoba vraća se u zemlju i nastavlja bavljenje poljoprivredom. Pripadao je Demokratskoj stranci ali nije ispoljavao neku zapaženiju aktivnost.

U braku sa Miroslavom, rođ. Radojičić (1900-1962) imao je tri sina (Živorada, Pauna i Privislava) i četiri kćeri (Živodarku, Veselinku, Miladinku i Radmilu).