Petrović P. Marko

227
Petrović P. Marko
Petrović P. Marko

 

 

ime: Marko
prezime: Petrović
ime oca: Petar
mesto: Brankovina
opština: Valjevo
godina rođenja: 1891.
godina smrti:
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Petrović P. Marko, sveštenik , političar i narodni poslanik (Brankovina, Valjevo, 28. I 1846 – Beograd, 11. V 1918).

Otac Petar i majka Marija, poljoprivrednici dobrog imovnog stanja. Osnovnu školu učio je u Valjevu a nižu gimnaziju u Šapcu. Bogosloviju je učio i završio u Beogradu.

Od rukopoloženja za đakona u Šapcu 6. avgusta 1866. popovao je u rodnoj Brankovini. Bio je vredan i razborit čovek, dobar sveštenik i odličan govornik. Zbog potrebe školovanja dece 15. novembra 1891. godine prešao je za paroha Vaznesenjske crkve u Beogradu. Mada je kao prota grada Beograda imao pravo da službu ne vrši ostao je u njoj do kraja života. Do 1914. godine bio je i starešina pomenutog hrama u Beogradu.

Kao istaknuti član Radikalne stranke aktivno je učestvovao u političkom životu Srbije i dugo bio njen vođa u valjevskom kraju. Od 1877. do 1903. devet puta biran je za narodnog poslanika. Bio je i predsednik radikalskog poslaničkog kluba u Narodnoj skupštini Kraljevine Srbije (1891).

Za vreme Prvog svetskog rata bio je određen za tao- ca ali ga to nije ni pokolebalo ni uplašilo.
Sarađivao je u više listova i časopisa. Za Valjevske novine često je slao izveštaje iz Narodne skupštine i druge priloge. Posebno su mu bila interesantna Pisma sa sela koje je objavljivao iz broja u broj. Izvesno vreme bio je urednik Vesnika srpske crkve.

Crkvene vlasti su ga još 1890. odlikovale protojerejskim činom i naprasnim krstom, što je bilo retko odlikovanje u to vreme. Za stare- šinu sveštenstva grada Beograda, odnosno arhijerejskog namesnika postavljen je 1904. godine. Državne vlasti su ga odlikovale Takovskim krstom IV reda, Ordenom Svetog Save IV reda, Ordenom Karađorđeve zvezde IV reda, Ordenom belog orla III reda i Spomenicom za proglas Kraljevine Srbije. Imao je i Rumunsku krunu III reda. Orden Karađorđeve zvezde dobio je među prvima na predlog ministra finansija.

U braku sa Stanicom imao je sinove: Božidara (umro 1890); Bogoljuba, računoispitača i Bogdana, trgovca, te kćeri: Darinku, Novku i Zorku.