Paramentić D. Ljubomir

228
Paramentić D. Ljubomir
Paramentić D. Ljubomir

 

 

ime: Ljubomir
prezime: Paramentić
ime oca: Dragić
mesto: Belo Polje
opština: Valjevo
godina rođenja: 1885.
godina smrti: 1915.
izvor podataka: “Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912-1918“ Milorad Radojčić

 

Paramentić D. Ljubomir, aktivni pešadijski narednik i potporučnik (Belo Polje, Valjevo, 22. II 1885. – Srednjevo, 4. X 1915).

Otac Dragić i majka Darinka, poljoprivrednici dobrog materijalnog stanja. Otac se tri puta ženio i iz ta tri braka imao desetoro dece – četiri kćerke ( Draga, Smilja, Natalija i Jelena) i šest sinova (Ljubomir, Čedomir, Dragoljub, Mihailo, dr Milorad i Živorad). Kako prihodi od poljoprivrede nisu dovoljni za izdržavanje tako brojne porodice svoje sinove usmeravao je da se školuju i zapošljavaju.

Ljubomir je posle završene osnovne škole u susednom Valjevu ostao je u selu i bavio se poljoprivredom. Prema kazivanju savremenika bio je jedan od najlepših mladića u selu pa i šire. Na odsluženju redovnog vojnog roka bio je vredan, preduzimljiv i sposoban vojnik, pa je proizveden u podoficirski čin. Učestvovao je u oba balkanska rata pokazujući zapaženu hrabrost i umešnost u komandovanju, pa je više puta unapređivan u veće podoficirske činove i primljen u aktivnu službu u srpskoj vojsci.

Kao aktivni pešadijski narednik borio se u više borbi Prvog svetskog rata. U tom ratu učestvovao je i njegov mlađi brat Čedomir, rođen oko 1889. godine, koji je poginuo kao podnarednik XVII pešadij- skog puka u boju na Ceru u jesen 1914. godine. Ljubomir je često bio u prvim borbenim redovima i više puta je ranjavan. Pokazivao je veliku hrabrost i snalažljivost. Za osvedočenu hrabrost i požrtvovanje na bojnom polju protiv Austrougarske 1914/15. godine kao pešadijski narednik na predlog ministra vojnog i komandanta odlikovan je Zlatnim vojničkim ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima. O tome je objavljen i ukaz 11.102 od 15. juna 1915. godine. Imao je još neka odli- kovanja i ratna priznanja.

Kao vodnik I čete II bataljona XVIII pešadijskog puka I poziva poginuo je na Srednjevu kod Velikog Gradišta, u Braničevskom okrugu, u Srbiji, 4. oktobra 1915. godine. Nadležni u njegovom puku 24. aprila 1916. godine, pod brojem 166, poslali su iz Novčanog depoa 380,15 dinara koji su nađeni kod njega uz dopis urađen u Bitoljskom prvostepenom sudu na Krfu 28. juna 1917. godine.

Posmrtno je unapređen i u čin aktivnog pešadijskog potporučnika. Nije poznato gde je sahranjen, a njegovo ime i prezime uklesano je na zidu stare valjevske crkve i jednom spomeniku u porodičnom groblju u mestu rođenja.

Nije se ženio pa ni ostavio potomstva.